شیراز در ابتدای اردیبهشت که بوی بهار نارنج در آن می پیچد، حال و هوای دیگری دارد.  مخصوصا اینکه نخستین روز اردیبهشت نیز یاد روز سعدی باشد. بروی آرامگاه سعدی، قدم بزنی و شعرهایش را زمزمه کنی. شاید ماندگار ترینش همان باشد که سر در سازمان ملل متحد نوشته اند، اما بی شک برای ما همان نثری است که از روزهای آغاز کودکی فرا گرفته ایم:

منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب غربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون بر می آاید مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود وبر هر نعمت شکری واجب.  از دست و زبان که بر اید کز عهده ی شکرش به در اید.