اصلا نمی خواهم مثل معلم یا پدری باشم که وقتی شاگردان یا فرزندانش سر و سامانی می گیرند و خوشحال می شود، خوشحال شوم و شادمانی کنم. چون نه چنین سن و سالی دارم و نه چنین ادعایی. شاید اگر هومان اینگونه مدعی شود حق داشته باشد. اما من نه.

به هر حال امروز سولماز که از فعال ترین های ما بود، صاحب وبلاگ شد. آرش (تاریک و روشن)، آرش (دراک)، هومان (تنگاب)، فواد (دمپایی ابری)، سید روح الله (متتی)، سولماز (به همین سادگی) نویسندگان روزانه وبلاگ هایشان هستند. من هم که از ابتدا برای اینکه جمعمان جمع بماند، «یادما» را راه اندازی کردم خوشحالم که دوستانم هر کدامشان جایی برای نوشتن دارند و می نویسند. به گمانم شاید دیگر شعار «یادی از دوستانی که روزگاری جمعشان مثال زدنی بود.» برای «یاما» مناسب نباشد. به هر حال نام وبلاگ را نمی توانم تغییر دهم چرا که خیلی ها و خودم از همه بیشتر به آن خو گرفته ام و دوستش دارم. زمان زیادی بود که به تنهایی می نوشتم. باز هم ادامه می دهم به همان سبک و سیاق. برای دوستانم توفیق در نوشته های هر روزشان آرزو می کنم. پیوندهای میان ما همچنان برقرار و استوار است.