فایده ی چند روز تعطیلات اینه که می شه چند ساعتی رو با دوستان قدیمی بود. خیلی تلاش کردیم که دوستان قدیمی رو دیروز ( یک روز مانده به پایان تعطیلات پنج روزه) دور هم جمع کنیم. اما خوب جمعمان کامل نشد. دلیل اصلی و عمده ی اون به نظرم فرصت محدود و البته خانواده ها و افرادی هست که باید برای سرزدن به اون ها وقت گذاشت. این البته برای دوستانی که به تازگی متاهل شدن و یا در آستانه تعهد! و تاهل! قرار گرفتن کاملا احساس می شه. ( البته شاید برای رفع این مشکل،  در آینده جنبش غیر متعهدها رو برای مقابله با جنبش فمینیست ها تاسیس کنیم)

دیروز با تلاش فراوان، آرش-سولماز، آرش، داود، فرشاد، من، مهسا و البته امیر (دوست آرش و سولماز که همراه اون ها به شیراز اومده بود) رو دور هم جمع کردیم. پریسا هم به جمع ما پیوست. خلاصه میزی رو که برای هفت نفر رزرو کرده بودیم، نه نفره شد و خیلی دوستانه چند ساعتی در کنار هم بودیم. سرشار از دوستی و غنی از بحث های روشنفکری! و خوراک های غربی!

اما غایبان اصلی دیشب. یکی مسیح بود که به خاطر شیطنت های خیلی زیاد پایش آسیب دیده بود و زمانی که تلفن زدیم و ازش دعوت کردیم، توی درمانگاه مشغول بخیه زدن پای آسیب دیده بود. امیرعلی هم که یکی دوماه است سر کار می رود، دیروز در حال گذراندن شیفت 48 ساعته بود و نتوانست بیاید. حمید و هومان هم  البته غایبان بزرگ دیشب بودن. علت غیبت هر دو هم مشکل . . . بود که هر دو به منزل مادرزنشان رفته بودند. به هر حال یادمان نمی رود که هومان روزی دیکتاتور بزرگی بود و حمید هم تئوری پرداز چیره دستی. حال و روز امروزشان را ببینید!!!