دوازده روزی از سال نو گذشت و دو هفته ای هست که ننوشتم. شاید قسمتی از حس ننوشتن بر می گشت به شوک ناشی از انصراف محمد خاتمی از کاندیداتوری ریاست جمهوری دهم و سردرگمی این که میرحسین موسوی کیست.

به هر حال نوروز امسال اگرچه که با نگرانی بیماری خواهر همراه بود، اما بعد از چهار، پنج روزی بهبود یافت و نگرانی رفع شد. اما بی برنامگی تعطیلات طولانی مدت خسته کننده است. دو شب پیش هم طبق سنت قدیم آرش و سولماز آمده بودند شیراز، که فقط فرصت شد دو ساعتی در کنار هم باشیم. خوشحالی ما با آمدن مسیح و همسرش دوچندان شد که البته پنج دقیقه ای بیشتر با ما نبود. غیبت  ما درباره ی آرش که تازگی عقد کرده و اتفاقا آن شب هم غایب بود خیلی چسبید همینطور فؤاد و حمید و هومان هم که حرفشان همیشه هست.  شنیدم که آیدا هم  در شیراز مشغول به کار شده که خیلی خوشحال شدم. امیرعلی هم  حاضر بود به همراه پسر دائی اش حمید رضا.

بارش باران بهاری هم که حسابی امسال همه مردم شیراز و مسافران را غافلگیر کرد. باخت تیم ملی فوتبال ایران به عربستان در حضور رئیس جمهور احمدی نژاد هم که دیدنی بود.